ประวัติบ้านบากันใหญ่

สมัยก่อนผู้คนเรียกว่า “บากัน-บาซาก” บากัน หมายถึง สถานที่ทำไม้เผาถ่าน  ส่วนบาซาก หมายถึง ใหญ่ รวมแล้วหมายถึงที่ เผาถ่านขนาดใหญ่ หรืออีกชื่อหนึ่งเรียกว่า  เกาะอีโปะก่อนจะมาเป็นบากันซากหรือบากันใหญ่ ในอดีตเรียก เกาะอีโปะ มีเรื่องเล่าว่า ใจกลางหมู่บ้าน (ปัจจุบันคือบริเวณมัสยิดอัชชากีรีน) มีต้นไม้ใหญ่ขนาด 12-15 คนโอบ  ต้นไม้ต้นนี้ชื่อว่าต้นอีโปะ เชื่อกันว่าเป็น ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ เพราะสมัยก่อนคณะมโนราห์  ร้องแง็ง ลิเกบก หนังตะลุง แล่นเรือผ่านมาจากต่างจังหวัด เช่น ตรัง กระบี่ ต้องแวะ  มาเล่นหรือรำถวายต้นอีโปะก่อนทุกครั้ง ถ้าหากไม่มาเล่น หรือรำถวายก่อนเดินทางจะมีอันเป็นไป  เช่น เจ็บไข้ได้ป่วย ปวดท้อง อย่างรุนแรงเจอพายุ เป็นต้น เป็นเรื่องราวเล่าขานกันมาประมาณ 60-70 ปี  มาแล้ว บุคคลแรกที่เข้ามาทำกินที่บ้านบากันใหญ่ ชื่อโต๊ะจิ (ไม่มีที่มา) มาทำสวนมะพร้าว และตั้งถิ่นฐานอยู่ที่นี่นานจนเสียชีวิต ชาวบ้านจึงนำศพไปฝังไว้ทางทิศใต้ของเกาะ  จึงได้เรียกทิศใต้ของเกาะว่าทิศโต๊ะจิ บากันใหญ่มีผู้ปกครองคนแรกชื่อ โต๊ะดาโอ๊ะ  ผู้ใหญ่บ้านคนปัจจุบัน ชื่อ นายวิชัย จิแอ ปัจจุบันเป็นชุมชนขนาดใหญ่เนื่องจากมีประชาชนจากที่อื่นๆ อพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐาน ชาวบ้านบากันใหญ่มีอาชีพหลัก ทำการประมงขนาดเล็ก  อาชีพสำรอง ทำสวนและรับจ้างทั่วไป